“ਜਦੋਂ ਤਕ ਆਮ ਨਾਗਰਿਕ ਆਪਣੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ...”
(5 ਨਵੰਬਰ 2026)
ਅੱਜ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਸੜਕੀ ਹਾਦਸੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਸਮੱਸਿਆ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਰੁਜ਼ਾਨਾ ਅਣਗਿਣਤ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਚਿਰਾਗ ਬੁਝਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਖਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਰਖੀਆਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਭਿਆਨਕ ਸੜਕੀ ਦੁਰਘਟਨਾ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕੀਮਤੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਨਾਂ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਾਲ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚਲੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਸੂਬੇ ਵਿੱਚ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸੜਕਾਂ ’ਤੇ ਖੂਨ ਡੁੱਲ੍ਹਣ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਵੀ ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਦਸਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਜਦੋਂ ਗੰਭੀਰ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੁਰਘਟਨਾਵਾਂ ਸੜਕਾਂ ਦੀ ਖਰਾਬ ਹਾਲਤ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਨੁੱਖੀ ਅਣਗਹਿਲੀ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
1. ਸੁਰੱਖਿਆ ਉਪਕਰਨਾਂ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ:
* ਦੋ-ਪਹੀਆ ਵਾਹਨ ਅਤੇ ਹੈਲਮਟ: ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋ-ਪਹੀਆ ਵਾਹਨ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਅਕਸਰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਹੈਲਮੇਟ ਪਾਉਣ ਨੂੰ ਬੋਝ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਚਲਾਨ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਜ਼ਰੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵੇਲੇ ਹੈਲਮਟ ਨੂੰ ਹੈਂਡਲ ਨਾਲ ਲਟਕਾ ਲੈਣਾ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਿਰ ’ਤੇ ਰੱਖ ਲੈਣਾ ਆਮ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਹਾਦਸੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ’ਤੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਗੰਭੀਰ ਸੱਟ (ਸਿਰ ਦੀ ਸੱਟ) ਹੀ ਅਕਸਰ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈਲਮਟ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ 80 ਫੀਸਦੀ ਤਕ ਮਦਦਗਾਰ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
* ਸੀਟ ਬੈਲਟ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਸੁਸਤੀ: ਚਾਰ-ਪਹੀਆ ਵਾਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀਟ ਬੈਲਟ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲੋਕ ਹਲਕੇ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ ਸਿਰਫ ਅਗਲੀ ਸੀਟ ’ਤੇ ਬੈਠੇ ਚਾਲਕ ਹੀ ਚਲਾਨ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਸੀਟ ਬੈਲਟ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਪਿਛਲੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ’ਤੇ ਬੈਠੇ ਯਾਤਰੀ ਇਸ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਹਾਦਸੇ ਦੌਰਾਨ ਸੀਟ ਬੈਲਟ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਵਾਹਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਥਿਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਟੇਅਰਿੰਗ ਜਾਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵਾਹਨ ਚਲਾਉਣਾ
ਨਸ਼ੇ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਕੇ ਵਾਹਨ ਚਲਾਉਣਾ ਸੜਕ ’ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਬ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਦਿਮਾਗੀ ਸੰਤੁਲਨ, ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਾਫੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਵਾਹਨ ਚਾਲਕ ਅਕਸਰ ਗੱਡੀ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ’ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਪਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੇ ਵਾਹਨ ਜਾਂ ਪੈਦਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਰ ਰਾਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਭਿਆਨਕ ਹਾਦਸਿਆਂ ਪਿੱਛੇ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸੜਕਾਂ ’ਤੇ ਨਿਰਮਾਣ / ਮੁਰੰਮਤ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵੇਲੇ ਬੈਰੀਕੇਟਿੰਗ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਘਾਟ
ਹਾਦਸਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਹਿਮ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਅਣਗੌਲਿਆ ਕਾਰਨ ਸੜਕਾਂ ਦੀ ਖੁਦਾਈ, ਮੁਰੰਮਤ ਜਾਂ ਨਿਰਮਾਣ ਕਾਰਜਾਂ ਦੌਰਾਨ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਅਣਗਹਿਲੀ ਹੈ।
* ਸੁਰੱਖਿਆ ਜੈਕਟਾਂ ਅਤੇ ਰਿਫਲੈਕਟਰਾਂ ਦੀ ਘਾਟ: ਸੜਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਅਤੇ ਕਰਮਚਾਰੀ ਅਕਸਰ ਬਿਨਾਂ ਹਾਈ-ਵਿਜ਼ੀਬਿਲਟੀ (High-Visibility) ਫਲੋਰੋਸੈਂਟ ਸੇਫਟੀ ਜੈਕਟਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਧੁੰਦ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਹਨ ਚਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮਜ਼ਦੂਰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਘਾਤਕ ਹਾਦਸੇ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ।
* ਅਧੂਰੀ ਬੈਰੀਕੇਡਿੰਗ: ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸੜਕ ’ਤੇ ਕੰਮ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਉੱਥੇ ਢੁੱਕਵੀਂ ਬੈਰੀਡੇਟਿੰਗ, ਚਿਤਾਵਣੀ ਬੋਰਡ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਰਿਫਲੈਕਟਰ ਜਾਂ ਲਾਈਟਾਂ ਲਾਉਣਾ ਕਾਨੂੰਨਨ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਠੇਕੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਵਿਭਾਗਾਂ ਦੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਾਰਨ ਸਿਰਫ ਇੱਕ-ਦੋ ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਝਾੜੀਆਂ ਰੱਖ ਕੇ ਕੰਮ ਚਲਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਵਾਹਨ ਅਚਾਨਕ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਅਜਿਹੇ ਖੱਡਿਆਂ ਜਾਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ ਹਾਦਸੇ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੋਬਾਇਲ ਫੋਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ, ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਅਤੇ ਓਵਰਟੇਕਿੰਗ-
* ਮੋਬਾਇਲ ਫੋਨ ਦਾ ਕੋਹਰਾਮ: ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਗੱਡੀ ਜਾਂ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਫੋਨ ’ਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨਾ, ਮੈਸੇਜ ਟਾਈਪ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਰੀਲਾਂ/ਵੀਡੀਓਜ਼ ਦੇਖਣਾ ਆਮ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਲਈ ਵੀ ਧਿਆਨ ਸੜਕ ਤੋਂ ਹਟਣਾ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
* ਬੇਲਗਾਮ ਰਫਤਾਰ ਅਤੇ ਗਲਤ ਓਵਰਟੇਕਿੰਗ: ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਕਰੇਜ਼ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰਫਤਾਰ ਦੀ ਹੱਦ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ, ਮੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਓਵਰਟੇਕ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਗਲਤ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵਾਹਨ ਚਲਾਉਣਾ ਸੜਕੀ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਢਿੱਲ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਡਰ ਨਾ ਹੋਣਾ
ਹਾਲਾਂਕਿ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਨਿਯਮ ਕਾਫੀ ਸਖਤ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਢਿੱਲ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਚਲਾਣ ਕੱਟਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕਈ ਵਾਰ ਸਿਰਫ ਟੀਚੇ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਤਕ ਸੀਮਿਤ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੜਕਾਂ ਉੱਤੇ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਘਾਟ, ਨਾਜਾਇਜ਼ ਕਬਜ਼ੇ, ਸੜਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤ ਬਣਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਨਾ ਸੁਧਾਰਨਾ ਅਤੇ ਲਾਇਸੈਂਸ ਜਾਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਵੀ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗੰਭੀਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਅਤੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਕਦਮ-
ਸੜਕੀ ਹਾਦਸਿਆਂ ਦੀ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਦਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਠੋਸ ਰਣਨੀਤੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰ, ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਆਮ ਜਨਤਾ; ਤਿੰਨਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਬਣਦੀ ਹੈ:
* ਜਨਤਕ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ: ਸਕੂਲਾਂ, ਕਾਲਜਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਨਿਰੰਤਰ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਕੈਂਪ ਲਾਏ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਦੋ-ਪਹੀਆ ਵਾਹਨ ਚਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਲਮੇਟ ਅਤੇ ਚਾਰ-ਪਹੀਆ ਵਾਹਨ ਚਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਸੀਟ ਬੈਲਟ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਚਲਾਈਆਂ ਜਾਣ।
* ਸਖਤ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਾਰਵਾਈ: ਨਸ਼ਾ ਕਰਕੇ ਵਾਹਨ ਚਲਾਉਣ, ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਮੋਬਾਇਲ ਫੋਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਜ਼ੀਰੋ-ਟੌਲਰੈਂਸ ਨੀਤੀ ਅਪਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਅਜਿਹੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਲਾਇਸੈਂਸ ਤੁਰੰਤ ਰੱਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਜੁਰਮਾਨੇ ਲਾਏ ਜਾਣ।
* ਸੜਕੀ ਨਿਰਮਾਣ ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ ਸਖਤ ਦਿਸ਼ਾ-ਨਿਰਦੇਸ਼: ਸੜਕਾਂ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਜਾਂ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਅਤੇ ਠੇਕੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਵਾਸਤੇ ਹਾਈ-ਵਿਜ਼ੀਬਿਲਟੀ ਸੇਫਟੀ ਜੈਕਟਾਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਰਿਫਲੈਕਟਿਵ ਬੈਰੀਕੇਡਿੰਗ ਅਤੇ ਢੁੱਕਵੀਂ ਲਾਈਟਿੰਗ ਲਾਜ਼ਮੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਠੇਕੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਲੈਕਲਿਸਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
* ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ: ਸੜਕਾਂ ਉੱਤੇ ਮੌਜੂਦ ‘ਬਲੈਕ ਸਪਾਟਸ’ (ਜਿੱਥੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਾਦਸੇ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ) ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਸੁਧਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਸੜਕਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਢੁੱਕਵੇਂ ਚਿਤਾਵਣੀ ਸਾਈਨ ਬੋਰਡ ਅਤੇ ਸਟਰੀਟ ਲਾਈਟਾਂ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣ।
* ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਲਾਇਸੈਂਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ: ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਲਾਇਸੈਂਸ ਜਾਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਲਾਇਸੈਂਸ ਸਿਰਫ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰਕ ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਟੈੱਸਟ ਪਾਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਢਿੱਲ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਵਤਖੋਰੀ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਸੜਕੀ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨਾ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਕਾਨੂੰਨੀ ਮਜਬੂਰੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਸਾਡਾ ਨੈਤਿਕ ਫਰਜ਼ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਗਰੰਟੀ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਾਡਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਦੀ ਕਾਹਲ, ਇੱਕ ਫੋਨ ਕਾਲ ਸੁਣਨ ਦੀ ਭੁੱਲ, ਜਾਂ ਹੈਲਮੇਟ ਨਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਅਣਗਹਿਲੀ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਉਜਾੜ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਆਪਣੇ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਕਾਨੂੰਨ ਸਖਤ ਕਰਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤਕ ਆਮ ਨਾਗਰਿਕ ਆਪਣੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਅਤੇ ਸੜਕੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਦਸਿਆਂ ਨੂੰ ਠੱਲ੍ਹ ਪਾਉਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਹੀ ਇਹ ਪ੍ਰਣ ਕਰੀਏ ਕਿ ਸੜਕ ’ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ ਅਸੀਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਾਂਗੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਨਾਗਰਿਕ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਵਾਂਗੇ।
* * * * *
ਨੋਟ: ਹਰ ਲੇਖਕ ‘ਸਰੋਕਾਰ’ ਨੂੰ ਭੇਜੀ ਗਈ ਰਚਨਾ ਦੀ ਕਾਪੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਸੰਭਾਲਕੇ ਰੱਖੇ।
ਪਾਠਕਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨ ਲਈ ਸਰੋਕਾਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੋ: (This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.)
