“ਜਾਤੀਵਾਦ ਅਣਮਿਥੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਰਕਾਰੀ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ ...”
(30 ਜੂਨ 2026)
ਸਸਤੀ ਸ਼ਰਾਬ, ਅਸ਼ਲੀਲ ਫਿਲਮਾਂ, ਮੋਬਾਇਲ ਫੋਨਾਂ ’ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲੋੜੀਆਂ ਅਰਧ-ਨਗਨ ਤਸਵੀਰਾਂ, ਸਸਤੇ ਨਸ਼ੇ, ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਡਰੱਗ ਮਾਫੀਆ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਜਾਤ ਅਧਾਰਤ ਹਿੰਸਾ, ਹਰ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਵਟ- ਨਕਲੀ ਘਿਓ, ਤੇਲ, ਦਾਲ, ਚੌਲ, ਆਟਾ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਜ਼ਹਿਰ ਯੁਕਤ - ਕੁਦਰਤੀ ਸਰੋਤਾਂ (ਪਹਾੜ, ਜਲ ਸਰੋਤ ਅਤੇ ਜੰਗਲ) ਦਾ ਨਿਰੰਤਰ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਅਤੇ ਖਾਤਮਾ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਕਤਲੇਆਮ, ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ, ਭੁੱਖਮਰੀ... ਕੀ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਡਾ ਭਾਰਤ ਹੈ? ਜੇ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਨਰਕ ਕਿਸਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਹੈ? ਗੂਗਲ ’ਤੇ ਪੋਰਨ ਸਾਈਟਾਂ ਤਕ ਮੁਫਤ ਪਹੁੰਚ, ਸਕੂਲਾਂ ਕਾਲਜਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਜਾਲ਼ ਵਿੱਚ ਫਸਾਉਣ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ OYO ਹੋਟਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ। ਦੇਸ਼ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਹਨ!
ਫਿਰ “ਲਿਵ-ਇਨ ਰਿਲੇਸ਼ਨਸ਼ਿੱਪ” (ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧ) ਆਇਆ; ਪੱਚੀ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਨਿਪਟਾਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਅਦਾਲਤਾਂ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਅਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਸ਼ਾਨ ਦੀ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ। ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਤਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਸ਼ਲੀਲਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਹੱਦ ਤਕ ਫੈਲਣ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਰਵਾਇਤੀ ਵੇਸਵਾਘਰਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੌਮ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਕੌਮ ਦੀਆਂ ਸਿਰਫ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ-ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਹੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਫਿਲਮੀ ਹੀਰੋ ਅਤੇ ਹੀਰੋਇਨਾਂ ਇਸਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਹੁਣ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਬਿੰਦੂ ’ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਸਤਰਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਬਾਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਚਰਚਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਨਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਖਾਸ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਢਕਣਾ ਜਦੋਂ ਕਿ ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨੰਗਾ ਕਰਨਾ ਨਵਾਂ ਫੈਸ਼ਨ ਰੁਝਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਗਨਤਾ ਹੁਣ ਸਿੱਧੀ ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਫਿਲਮਾਂ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਰੇਡੀਓ ਲਤਾ, ਆਸ਼ਾ, ਰਫੀ, ਕਿਸ਼ੋਰ ਅਤੇ ਮੁਕੇਸ਼ ਦੇ ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤ ਵਜਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਸੰਗੀਤ ਖੁਦ ਹੀ ਅਸ਼ਲੀਲ ਹੈ, “ਚੋਲੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੀ ਹੈ?” ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੋਹਰੇ ਅਰਥੀ ਅਤੇ ਭੜਕਾਊ ਗੀਤ-ਜਿਵੇਂ ਕਿ “ਸਾਈਆਂ ਛੇੜੇ ਬੀਚ ਬਜ਼ਾਰ ਜਾਂ “ਰਾਣਾ ਜੀ, ਮੁਆਫ ਕਰਨਾ, ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਨਨਦੋਈਏ ਨਾਲ ਸੋ ਗਈ” ਤੇ ਟਟੀਰੀ ਗੀਤ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਗੰਦਗੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਚਾਰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਹੀ ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਘੱਟ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਰਾਹੀਂ ਭੜਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਜਦੋਂ ਬਲਾਤਕਾਰ ਦਾ ਅਪਰਾਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਖਤ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਅਪਰਾਧੀ ਨੂੰ ਬਰੀ ਕਰ ਦੇਣਾ, ਅਪਰਾਧੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਬੇਤੁਕਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਹੇਠੋਂ ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਪਾਣੀ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦ ਬੁਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਅਰਧ ਨਗਨ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਣੀ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ! ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿਣਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਭੜਕਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਜਦੋਂ ਬਲਾਤਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮਾਸੂਮ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਤੀਵਾਦ ਅਣਮਿਥੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਰਕਾਰੀ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਤੀ ਦੇ ਵੇਰਵੇ ਦਰਜ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਭਾਸ਼ਣ ਸਮਾਨਤਾ ’ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਮਾਨਤਾ ਕਿਵੇਂ ਆਵੇਗੀ? ਇਸਨੂੰ ਕੌਣ ਲਿਆਏਗਾ? ਸਦੀਆਂ ਬੀਤ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਾਰਤੀ ਬਣਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ- ਪਰ ਅਫਸੋਸ, ਕੀ ਕੋਈ ਵੀ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ?
ਇੱਕ ਕੌੜੀ ਸਚਾਈ: ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਜਾਤ ਦੇ ਨਾਮ ’ਤੇ ਨਫਰਤ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਜਾਣਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੜ੍ਹ-ਲਿਖ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਲੇ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ!
ਇਸ ਬਾਰੇ ਡੁੰਘਾਈ ਨਾਲ ਸੋਚੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
* * * * *
ਨੋਟ: ਹਰ ਲੇਖਕ ‘ਸਰੋਕਾਰ’ ਨੂੰ ਭੇਜੀ ਗਈ ਰਚਨਾ ਦੀ ਕਾਪੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਸੰਭਾਲਕੇ ਰੱਖੇ।
ਪਾਠਕਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨ ਲਈ ਸਰੋਕਾਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੋ: (sarokar2015@gmail.com)
