SukhpalKLamba7ਹੱਸਦੇ-ਹੱਸਦੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਨੀਰ ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਹੀ ਵਗ ਤੁਰਿਆ ...
(28 ਮਾਰਚ 2018)

 

ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਆਦਮੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਵਾਰਥੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਛੇ ਕੁ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮੁਹਾਲੀ ਟਰੇਨਿੰਗ ਲੱਗੀ ਸੀਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸਾਥਣ ਕਰਮਚਾਰਨ ਟਰੇਨਿੰਗ ਵਿੱਚ ਬਸ ਦੇ ਲੇਟ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ ਹੀ ਪਹੁੰਚੇ ਸੀਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਕਾਰਨ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਸਾਡੀ ਬਹੁਤੀ ਜਾਣ ਪਹਿਚਾਣ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਸਕੀਪਰ ਇੱਕ ਚਿਹਰਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਰਸਰੀ ਜਿਹੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੋਈ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆਇੱਕ ਸਾਦਾ ਜਿਹਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੁਭਾਅਟੀ ਬਰੇਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ, ਗੁਰਮੀਤ, ਤੇ ਮੋਗੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸੀਉਸ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸੁਭਾਅ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਕੁ ਬਿਨ ਪੁੱਛਿਆਂ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾਪਰ ਜੋ ਉਹਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸਦੀ ਗਵਾਹੀ ਨਹੀਂ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਇ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀਪਰ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਗਲਤ ਰਾਇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਇਮ ਕਰਦਾ ਹੈਪਰ ਉਸਦੇ ਹਾਸੇ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਮੇਰੀ ਬੇਚੈਨੀ ਵਧਾ ਰਹੀ ਸੀਟਰੇਨਿੰਗ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਖ਼ਤਮ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵਿਰਾਜੇ ਸੀਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸਾਥਣ ਕਰਮਚਾਰਨ ਇੱਕ ਹੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਮੁੜ ਗੁਰਮੀਤ ਵੱਲ ਹੀ ਸੀਦੂਜੇ ਦਿਨ ਦੀ ਟਰੇਨਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਸਭ ਦੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾਈਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਮੁੜ ਮੁੜ ਗੁਰਮੀਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ। ਉਸਦਾ ਸਾਦਾ ਜਿਹਾ ਸੂਟ ਉਸ ’ਤੇ ਬੜਾ ਫੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀਉਹ ਵੀ ਮੇਰੀ ਬੇਚੈਨੀ ਸ਼ਾਇਦ ਜਾਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀਸੋ ਸਾਡੀ ਟਰੇਨਿੰਗ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ’ਤੇ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੁੜੀਉ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਕਿਤੇ ਘੁੰਮਣ ਨੀਂ ਜਾਣਾ?”

ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਦੋਨਾਂ ਤੋਂ ਦੋ ਸਾਲ ਛੋਟੀ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕੁੜੀਉ ਹੀ ਕਹਿੰਦੀ ਰਹੀਮੈਂ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਗਾਈਡ ਬਣ ਜਾਉ” ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਾਥਣ ਕਰਮਚਾਰਨ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਹੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰਮੀਤ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਫੋਨ ਆ ਗਿਆਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਫੋਨ ਕੱਟ ਰਹੀ ਸੀਤੇ ਆਖਰ ਉਸ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, “ਮੈਂ ਘੁੰਮਣ ਚੱਲੀ ਹਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਫੇਰ ਗੱਲ ਕਰੂੰ” ਇਹ ਫੋਨ ਉਸਦੇ ਘਰਵਾਲੇ ਦਾ ਸੀਮੈਂ ਆਪਣੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਲੁਕਾਉਂਦੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਹਾਡੇ ਹਸਬੈਂਡ ਗੁੱਸਾ ਨੀਂ ਕਰਨਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨੀਂ ਕੀਤੀ।” ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਬੈਗ ਵਿੱਚੋਂ ਰੁਮਾਲ ਕੱਢ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਗੱਲ ਟਾਲ ਦਿੱਤੀ, “ਆਹ ਸੁਰਮਾ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪਾਇਆ ਤੇ ਬੜਾ ਚੁੱਭਦਾ ਤੇ ਇਹਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਦੇਖ ਕਿੱਦਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ” ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਈ, ਇਹ ਹਾਸਾ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੁਭਾਅ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮੋਈ ਬੈਠਾ ਹੈ

ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਗੁਰਮੀਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਨਾਕਾਮ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਰਹੀਪਰ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਗੁਰਮੀਤ ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕਲੀਆਂ ਸੀ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਥਕਾਵਟ ਹੋਈ ਹੋਈ ਸੀਮੈਂ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਲਿਆ, “ਗੁਰਮੀਤ! ਜੋ ਤੂੰ ਦਿਖਾ ਰਹੀਂ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਹੈ।”

ਉਸਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੀ ਪਈ ਹੈਂਚੱਲ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਾ ਦੇਵਾਂ ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਲਈਆਂ ਸੀ, ਪਰ ਮੂੰਹੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਨਿਕਲਿਆਸਾਡਾ ਕਮਰਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਾਮੋਸ਼ ਸੀ, ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ’ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਚੱਲ ਛੱਡ, ਫੇਰ ਕਦੇ ਪੜ੍ਹਾ ਦੇਵੀਂ ਮੈਨੂੰ

ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਤੇ ਹੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾਹੱਸਦੇ-ਹੱਸਦੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਨੀਰ ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਹੀ ਵਗ ਤੁਰਿਆ। ਉਸ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਮੂੰਹ ਧੋਤਾ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, “ਸੁਖਪਾਲ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ, ਇਹਨਾਂ ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨਾਲ ਘੁਲ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈਂਮੈਂ ਵੀ ਕਦੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਸੀਪਰ ਚੰਦਰੇ ਲੇਖ ਬੜੇ ਮਾੜੇ ਨੇ ਮੇਰੇ

ਇੰਨਾ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈਫਿਰ ਬੋਲੀ, “ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦਾ ਵਿਆਹ ਅੱਜ ਤੋਂ 9 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀਉਸਦਾ ਘਰਵਾਲਾ ਬੜਾ ਨਸ਼ੇੜੀ ਹੈਚਿੱਟਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਘਰ ਰਹਿੰਦਾਮੇਰੀ ਭੈਣ ’ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਹੁਰਿਆਂ ਨੇ ਬੜਾ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ ਕਿ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਉਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਰਵਾਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਬਚਾਉਣ ਤੇ ਮੇਰੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਕਹੂਗੀ - ਵੱਡੀ ਕੁੜੀ ਘਰ ਬਿਠਾ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆਂ ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੇ ਦਿਉਰ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾਉਦੋਂ ਮੇਰੀ ਉਮਰ 23 ਸਾਲ ਸੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਨਵੀਂ ਨਵੀਂ ਨੌਕਰੀ ਲੱਗੀ ਸੀਵਿਆਹ ਤੋਂ ਦੋ ਕੁ ਮਹਿਨੇ ਬਾਅਦ ਤੱਕ ਸਭ ਠੀਕ ਹੀ ਰਿਹਾ ਪਰ ਫੇਰ ਉਹੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਡਰ ਸੀਮੇਰਾ ਘਰਵਾਲਾ, ਜੋ ਮੈਥੋਂ ਲੁਕੋ ਕੇ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਨਸ਼ੇ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆਬਹੁਤ ਤਰਲੇ ਮਿੰਨਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਮੈਂ ਸਭ ਦੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਨਰਕ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢੋ ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਮੇਰੀ ਸੁਣੀ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹੇਜਦ ਕੋਈ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਇਹਨੂੰ ਜਵਾਕ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਸੀਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੰਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਸੀਮੈਂ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚਾਂਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਨੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਬਣਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਿਭਾਉਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲਿਆ ਹੈਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮਤਲਬ ਹੈਸੋ ਉਹਨਾਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਕਦੀ ਹੁਣ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਨਹੀਂਪਹਿਲਾਂ ਬਹੁਤ ਮੈਂ ਸਹਿ ਲਿਆਫੇਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਹਰ ਦੁੱਖ ਹੱਸ ਕੇ ਸਹਿੰਦੀ ਹਾਂਮੇਰੇ ਮਾਂ ਪਿਉ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਤੂੰ ਇਹਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬਾਹਰ ਭੇਜ ਦੇਵਾਂਗੇਪਰ ਸੁਖਪਾਲ, ਤੂੰ ਦੱਸ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂ ਹੁਣਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਉਂ ਨੀਂ ਸੁਣੀ ਮੇਰੀਸੱਤ ਸਾਲ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹਰ ਜ਼ੁਲਮ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਣਾ ਸਿੱਖ ਲਿਆਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੱਸਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁਣ ਆਖਰ ਦੁੱਖ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ...”

ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਉਸ ਅੱਗੇ ਝੁੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਸਲਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ

*****

(1081)

About the Author

ਸੁਖਪਾਲ ਕੌਰ ਲਾਂਬਾ

ਸੁਖਪਾਲ ਕੌਰ ਲਾਂਬਾ

Barnala, Punjab., India.
Phone: (91 88720 - 94750)
Email: (sukhpallamba84@gmail.com)