“ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਟੀਚਾ ਨਹੀਂ। ਇਸਦੀ ...”
(13 ਮਾਰਚ 2026)

ਡਿਜਿਟਲ ਯੁਗ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੇ ਨਵੇਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਅਤੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਨੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੇ ਸੀਮਿਤ ਸਰੋਤ ਸਨ, ਅੱਜ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮੋਬਾਇਲ ਫੋਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਵੀਡੀਓ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬਲੌਗ ਲਿਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਬਦੀਲੀ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਨਾਦਾਇਕ, ਦੋਵੇਂ ਹੈ। ਪਰ ਹਰ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਵੀਂਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਜ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਹੈ- ਫਾਲੋਅਰਜ਼, ਲਾਈਕਸ, ਸ਼ੇਅਰ ਅਤੇ ਵਿਊਜ਼। ਇਹ ਅੰਕੜੇ ਜਿੰਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋਣਗੇ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉੰਨਾ ਹੀ ਸਫਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮੱਗਰੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਰਸਤੇ ’ਤੇ ਲੈ ਆਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਰੁਝਾਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਭਰਿਆ ਹੈ- ਪਰਿਵਾਰਕ ਝਗੜਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਝਗੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੈਮਰੇ ’ਤੇ ਲਿਆਉਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ’ਤੇ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ। ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੇ ਝਗੜੇ, ਭੈਣ-ਭਰਾ ਦੇ ਝਗੜੇ, ਸੱਸ-ਨੂੰਹ-ਨੂੰਹ ਦੇ ਝਗੜੇ, ਜਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਬਹਿਸਾਂ- ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੱਲ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਲੱਖਾਂ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਅੱਗੇ ਵੀਡੀਓ ਅਤੇ ਪੋਸਟਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੂਟਿਊਬਰ ਅਤੇ ਬਲੌਗਰ ਇਸਨੂੰ “ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ” ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦਰਸ਼ਕ ਅਸਲੀਅਤ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਹਰ ਅਸਲ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ? ਕੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਲਈ ਨਿੱਜੀ ਸਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ?

ਦਰਅਸਲ, ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਐਲਗੋਰਿਦਮ ਵੀ ਇਸ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਵਾਦ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ, ਜਾਂ ਸਨਸਨੀਖੇਜ਼ਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸਮੱਗਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਇਰਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਵੀਡੀਓਜ਼ ’ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਬਹਿਸ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਸ਼ੇ ਚੁਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਝਗੜੇ ਸੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀ ਨਿੱਜਤਾ ਦਾਅ ’ਤੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੈਮਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਝਗੜਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭੜਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਾ ਸਿਰਫ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ ਬਲਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਮੈਂਬਰਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ’ਤੇ ਵੀ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਵਿਵਾਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਟਕਰਾਅ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਅਸਲੀ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੋਰੰਜਨ ਅਤੇ ਹਕੀਕਤ ਵਿਚਕਾਰ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਧੁੰਦਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਇਸ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, “ਵਾਇਰਲ” ਹੋਣਾ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਸਮਾਨਾਰਥੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵੀਡੀਓ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਵਿਯੂਜ਼ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਵੇਂ ਫਾਲੋਅਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਕਸਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਵਾਦ ਜੋ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ ਸੀ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਵਾਦ ਮੀਡੀਆ ਵਿੱਚ ਛਾਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰੁਝਾਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਜਿਕ ਪਹਿਲੂ ਵੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਰਸ਼ਕ ਅਜਿਹੀ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨਿੱਜੀ ਸਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਰਚਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਾਉਣਾ ਆਮ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਨਿੱਜਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਸੰਸਥਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਸਮਝ ਦੀ ਨੀਂਹ ਵੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਤਮਾਸ਼ਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਉਸ ਭਰੋਸੇ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਕਿਸ਼ੋਰ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿੱਜੀ ਟਕਰਾਅ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨਾ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੱਦ ਤਕ ਜਾਣਾ ਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸਮੱਗਰੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ YouTubers, ਬਲੌਗਰ ਅਤੇ ਡਿਜਿਟਲ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹਨ ਜੋ ਜਾਣਕਾਰੀ ਭਰਪੂਰ, ਰਚਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸਮੱਗਰੀ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਿੱਖਿਆ, ਵਿਗਿਆਨ, ਕਲਾ, ਸੱਭਿਆਚਾਰ, ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਮੁੱਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਤਨ ਸਾਬਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਵਾਦ ਅਤੇ ਡਰਾਮਾ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਹਨ।

ਅਸਲ ਸਵਾਲ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਂ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਸਮਾਜਿਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਸਮੱਗਰੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾ ਸਿਰਫ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਬਲਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਦਰਸ਼ਕ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਹ ਹੀ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਦੇਖੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਕਿਸ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੇਕਰ ਦਰਸ਼ਕ ਸਿਰਫ ਸਨਸਨੀਖੇਜ਼ ਅਤੇ ਵਿਵਾਦਪੂਰਨ ਵੀਡੀਓਜ਼ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਇਹ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਸਮੱਗਰੀ ਵਧਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਰਚਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਡਿਜਿਟਲ ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਅੱਜ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਲਨ ਅਤੇ ਸਮਝ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ ਲਈ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਫਾਲੋਅਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ, ਪਰ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ।

ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਟੀਚਾ ਨਹੀਂ। ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਗਿਆਨ ਫੈਲਾਉਣ, ਸੰਚਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ  ਤਾਂ ਇਸਦੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਨਤੀਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਜੇਕਰ ਫਾਲੋਅਰਜ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀ ਇਹ ਭੁੱਖ ਵਧਦੀ ਰਹੀ ਤਾਂ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲੋਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਣ ਪਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਗੁਆ ਬੈਠਣ। ਇਸ ਲਈ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚੀ ਸਫਲਤਾ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਲਾਮ ਕਰਕੇ।

*       *       *       *       *

ਨੋਟ: ਹਰ ਲੇਖਕ ‘ਸਰੋਕਾਰ’ ਨੂੰ ਭੇਜੀ ਗਈ ਰਚਨਾ ਦੀ ਕਾਪੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਸੰਭਾਲਕੇ ਰੱਖੇ।
ਪਾਠਕਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨ ਲਈ ਸਰੋਕਾਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੋ: (This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.om)